بُحورالالحان

درباره موسیقی ایران کتاب‌های گرانقدر و ارزشمندی توسط دانشمندانی چون فارابی و صفی الدین ارموی که در حدود سه قرن بعد از فارابی ظهور  و گام ایرانی را تکمیل کرد، نوشته شده است. قطب‌الدین شیرازی صاحب درةالتاج و نیز شمس‌الدین محمود آملی مؤلف نفائس الفنون که کتابش حکم دایره المعارفی از علوم قدیم را دارد، هر یک فصلی را به موسیقی اختصاص داده و گفتار موسیقی‌دانان پیشین خود را نقل کرده‌اند.

در مقدمه کتاب «بحُورالالحان» آمده است: بعد از عبدالقادر مراغی آخرین موسیقی‌دان بزرگ، از قرن هشتم هجری به بعد، این هنر رو به خاموشی و فراموشی نهاده شد تا این‌که در عصر قاجار خاصه در زمان ناصرالدین‌شاه به دلیل مسافرت‌های پی در پی وی به فرنگ و آشنایی‌اش با محافل فرهنگی و هنری غرب و با توجه به اهل ذوق بودن شاه قاجار، موسیقی نیز از خاموشی قرون سر درآورد و روحی تازه گرفت، ولی متأسفانه این هنر نیز چون دیگر هنرها، بازیچه بوالهوسی‌های دربار قاجار شد.

در ادامه این مطلب می‌خوانیم:‌ این ابتذال که اکثراً در قالب بعضی تصانیف جلوه‌گر می‌شد تا آن حدی بود که کنت دوگوبینو سیاح معروف فرانسوی در نامه مورخ ژوئن ۱۸۶۳ میلادی می‌نویسد: تصانیفی که مردم در حق وزرای ناصرالدین‌شاه می‌خوانند، شاه حکم می‌کند در مجالس شاهانه برایشان بخوانند و مضمون این تصنیف‌ها به‌قدری زننده است که در مملکت ما پلیس هرگز اجازه نمی‌دهد که چنین تصانیفی را مردم بخوانند.

کتاب «بُحورالالحان» ثمره فرهنگ بعد از انقلاب مشروطیت و سند ممتازی درباره گوشه ای از موسیقی ایران در دوره قاجار است. دوران تألیف این کتاب از هر نظر، یکی از پر حادثه‌ترین ادوار تاریخی، سیاسی، اجتماعی و فرهنگی ایران بوده است.

 

کتاب ها :

 

 

/ 0 نظر / 32 بازدید